My PBB Season 4 Audition Experience

March 4, 2011... around 8:00AM sa Planetarium Parking ng MOA. Ang haba agad ng pila. Naubos ang baon kong 2 pieces spam sandwich ng bandang 1pm lang. Nasa pila pa rin ang bagal ng usad. katapat ng malaking tarpng SM Bowling Championships tapos kapiraso lang ang inusog... hanggang dumaan ang oras, alas 3 malayo pa rin ang agwat namin sa tent. haizt... nauubos ang pera ko sa mineral water na bente pesos at isang 45 pesos na TJ Hotdog. yung coke in can 30 times 2 bale 60 pesos. Nambuburaot na nga lang ako ng biskwit at popcorn, candy, yosi (lights) at kung anu ano pa gaya ng lotion, pulbos at minsan pati dyaryo maibsan man ang pagod at pagkabagot. Dami kasi sumisingit at nagtutulakan, mga umaalis sa pila tapos pagbalik lima na sila. pero kahit ganun, in pursuit of happiness ikanga magtyatyaga ka tallaga. 6 o'clock na at nasa gilid na ako ng tent.Konti na lang makukuha ko na ang sticker at yung release. eh sadyang magulo pa rin. kaya hiniwalay na ang queue-in at sa bawat linya, tig-20 ang bigyan ng sticker at papasukin. Number 06546. tapos dun pa lang ako nakipagkaibigan nung papasok na sa loob. Si April, Princess, Set, Haggi,Margie at Din. Ayun dito ko na lang putulin ang kwento.... Gusto ko pa sana magkwento kaya lang ibabaon ko na lang sa gunita ang lahat. Kasi alam ko naman naging masaya at memorable ang experience na ito hindi basta basta makakalimutan. Detalye oo, pero yung tsura nang lahat ng mishaps... hindi. Kaya lang naman naisulat ito para wag malimutan. Ikanga, Dont trust your rusty memories!

This is where it started...

There comes a time when you write you suddenly begin to think that all the ideas that are cooped up inside your tiny mind are released without proper briefing and they might just run wild as they are removed on paper and instilled on another mind. Hopefully, that transference of minds might result in new ideas to be born and thus the cycle moves on. It is indeed... ay teka, para naman akong timang wala naman babasa nito eh. Ireklamo mo sa SEO. Mas mabuti nang ganun. Tinitignan ko lang kung nakakawala ng stress ang pagsusulat. Hindi naman pala. Wag na nga lang...

pakapalan tayo ng mukha

Bakit kaya ganun...Hindi naman ako naghahanap pero sige ang dating ng mga babae sa buhay ko. Oh, sasabihin mo, ayos yan pre anong masama dun? Kasi ho, ang sagot ko naman dyan, mahrap magpa-asa ng girl. Kung pinagbigyan ko ang isa, magtatampo naman yung iba. Pati pag pumili ka na di mo na matitikman, este malalaman ang timpla nung iba. Pag pinagsabay-sabay ko naman gugulo lang ang buhay ko. Pag one at a time, aabutin ako ng mahabang panahon, nakakapagod din magpahintay. Ngayon sasabihin mo, eh di para di ka na mahirapan mamgay ka naman! Ano ka hilo? kaht siguro ibigay ko yung tatlumpu sa kanila sa akin pa rin ang balik nila eh. Hindi ko na kasalanan yun pag ikinama mo na yan then ang sinisigaw na pangalan ay yung akin. Believe me, may pinaarbor na ako ang trip nya gusto laging nakamaskara yung guy na pinagbigyan ko. Sabi sa akin, tsong saan ako maghahanap ng maskara ng mukha mo? Minsan nga ang hirap kasi 8 chicks ang magtetext at magtatanong kung kumain na ba ako, then irereply ko hindi pa. Sabay sagot sa akin, hetong akin gusto mo? 3 out of 8 yun ang reply. Ang isa isasagot w8 ka lng dyan bebabes ko ipagluluto kita. yung isa sabi 'lika kain tayo sa labas treat ko. yung isa sabi wawa ka naman... yung isa sabi magdiyeta ka para next time di ako mabigatan. at yung last 'k' lang ang sagot pero tatawag bigla iiyak sayo sabi pls kuman ka na ayokong mangayayat ka.

Ewan ko ba ano nakita nila sa akin, at ngayong 2011 para bang magnet silang nahahatak sa kapogian ko at para silang kabute na sumusulpot sa buhay ko. Kung ako ang papipiliin sana merong equivalent na pest control service sa mga "unwanted ladies" na 24/7 nakadkit sa iyong parang linta. Parang Dikya na rin, kasi kating-kati na sila at gusto na ikiskis ang mga maiinit nilang katawan sa akin. Kung pwede nga lang sabihin sa kanila, na magpapalit na ako ng "relihiyon" at maglaladlad ng kapa para lang makawala sa kanila, pero di pa rin nila binili ang pagpapanggap ko. Sadya ba talaga akong ganun kagwapo?

Darating ang araw na magsasawa din ang 126 na babaeng ito. Malalaman nila na ako ay simpleng binata nab ang hangad lamang ay mahanap ang nag-iisang girl na talagang mamahalin ko. Alam ko nandyan lang siya. Yung tatanggapin lahat ng kahinaan ko at gagawin itong sandigan at lakas. Ang magiging damsel in distress na ipagtatanggol ko para mapatunayan ko ang aking abilidad at kakayanan. Ang mapaglingkuran at ang magsilbi sa kanyang kamahalan. Pero sa mga nangyayari ngayon matatagalan pa bago umayaw sila. Kaya sa babasa nito. TULUNGAN NINYO AKO.





(DISCLAIMER: This is a work of fiction. Puro kasinungalingan ito. Well, may katotohanan ng onte ang third paragraph)

Now we're on to something

Wanted to make that change I had to be consistent. Now these changes won't control me, I decide on what should be done. writing, business at kung ano ano pa. there's a time to be idle and there's a time to be prolific. And I choose both. Hope it helps me in being a solitary improving human.

Gusto ko ng Alien as a friend this 2011

I'm not talking about Extraterrestials. Gaijin, foreigners, outsiders, not-from-around-heres. I'm expanding my horizons kasi without breaking my introvert nature. Siguro ok lang naman yung ganun. Hindi na STRANGER kung di na STRANGE sa iyo ang tao. Ayun for next time ulit.

ER2k11

"Ang buong paligid ko nagbabago ako na lang ang hindi. Hindi! Hindi maaari! May gagawin ako! Ako ang magiging sentro ng tuwa at pauso, Ang buhay at pag-asa laban sa bagot, lungkot at bangungungot at ang balanse ngayong 2000-onse!"

Unang post at unang pagana sa pangalawang blog na wala namang bumabasa. Kumbaga outlet ko lang ito para at least hindi mawala sa limot ang laman ng isipan ko. Pero gaya ng lahat ng mga bagay na sinisimulan hindi ka makakaasa na sobrang ganda ng kalalabasan. There's always room for improvement ikanga.

Ang buong paligid ko nagbabago ako na lang ang hindi. Hindi! Hindi maaari! May gagawin ako! Ako ang magiging sentro ng tuwa at pauso, Ang buhay at pag-asa laban sa bagot, lungkot at bangungungot at ang balanse ngayong 2000-onse!

Sa bawat salita na isinusulat ko ngayon isinasaisip ko na may babasa nito balang araw.

Pero hindi ko inaasahan na may babasa talaga nito.

Peace out 2011!